یا اونجایی که از سالن ترمینال اومدیم بیرون و جای نسبتا خلوتی بوددوباره وایسادیم و همو بغل کردیم سرم روی سینش بود و خودمونو توی شیشه میدیدم:') Adblock test (Why?)

بچا بهم میگفتن صبورما من باورم نمیشد ولی حس میکنم این صبرم از روی ناچاریه یعنی کاری از دستم برنمیاد و محکومم به تحمل پ.ن:چقد کیبورد کامپیوترم برام غریبه:( جای تموم حروفو فراموش کردم و تمام کلماتو یه دور اشتباه تایپ میکنم

دارم پستای قبلیمو میخونم و دلم برا خودم کبابه چقد رحمی بودم آخه اصلا اشک و بوس:(

بچا درسته و بالوالدین احسانا ولی من دیگه بقران زورم میاد حتی ب بابای زوگوم نیگا کنم و اینطوریه که من دائما چونم چسبیده به سینم:(

یهو دلم خواست بیوی اینستام بنویسم مجهز به آنفالویاب-_- همینطوری فقط دلم خواست و هیچ منطق و برهان عقلیی پشتش نیست

از فکر اینکه من یه زمان دوازده سالم بوده اونقدر عصبی شدم که میخوام رگامو با دندون پاره کنم تو رو خدا چجوری تحملم میکردن؟ یا حتی سیزده سالگی و چارده و پونزده و شونزده و هیفده حتی الان من غیرقابل تحملم واقعا

خونه غرق در تاریکی شده و تمام حشرات دارن جذب مانیتور نورانی کامپیوتر میشن-_-

سنگین سنیه بزنین دلم چایی میخواد و مرا یارای رفتن و ریختنش نیستT_T

فعلا مطلب خاصی به ذهنم نمیرسه علی ایحال یه صلوات عنایت بفرمایین

یه ساعت و نیم کلاس آنلاین؟ سرکلاست بودیم یه ربع آخرو جمش میکردیم میرفتیم آخه یه ساعت و نیم؟انصافت کجاست مرد؟ البته بیشتر از یه ساعت و نیمم طول کشید و هنو داشت حرف میزد ولی یه کار مهم برام پیش اومد کلاسو بستم کارم خیلی مهم بود بچا میخواستم بخوابمD:

حس میکنم یه اژدهای گرزه تو خونمونه که موفق شده تمام بدنمو نیش بزنه والا پشه این همه همت نمیکنه همه جا رو نیش بزنه

حس کردم چقدر اون دختر مثل منه:(هر دو یه چیزو کم داشتیم...دوست داشتم برم تو بغلش و ساعتها گریه کنم

دوشبِ یجوری گریه میکنمکه هرآن احتمال میدم وسطش قلبم وایسه:)

هیچ چیز درست پیش نمیره هرشب گریهو خب،ناامیدتر از هروقت دیگه

کاش میشد به بچای اتاق بگم لطفا تا اطلاع ثانوی نامجو نذاریناز تمام آهنگاش متنفرماز خودم متنفرماز زندگی احمقانم متنفرمنامجو نذارین دهن سرویساحتما باید گریم بندازین؟

از اون حالتا ک نه میشه به کسی چیزی گفتنه میشه از کسی چیزی خواستباید تحمل کرد و کرد و کردکه خب؛مهم نیست:)

اندازه تمام چیزایی ک میتونس اتفاق بیفته و نیفتادهخستم:)

باید بگم ی انگیزه کوفتیم تو زندگی سگیم ندارمک صبا ب امید اون بیدار شم حداقل

آدمای مهربون زندگیم تا وقتی مهربونن که شخصیت خسته و کسل کننده منو نشناختنوگرنه یه آدم غرغروی بیحوصله ناراحتو چه به محبت؟[تا دلتان بخواهد پشت این پست اشک است]

شالگردنی که دوسش نداری و هر رجش داره با نفرت و بغض بافته میشه